Johan Anthierens, een niet gepubliceerde tekst over communicatie

Johan Anthierens was één van de bekendste journalisten in Vlaanderen en Nederland. Hier een niet gepublliceerde tekst over communicatie
Johan Anthierens, 1937-2000

Eén van de bekendste Vlaamse journalisten ooit was Johan Anthierens (1937-2000). Zijn leven en handelen is goed samengevat op Wikipedia, Johan Anthierens, ( Johan Anthierens – Wikipedia )

Hij schreef in 1992 een korte tekst waarin hij het heeft over techniek en zijn onbekendheid met nieuwe technieken. Voor die nieuwe technieken was hij vijf keer verplicht geweest om met een tekst naar de Volkskrant in Amsterdam te rijden. Hij was verplicht om op de redactie van De Morgen een tekstverwerker te leren gebruiken.

“Alweer enkele jaren geleden zag ik Frans Verleyen, directeur van Knack Magazine, op het tv-scherm zeggen dat het medium televisie voor mensen van zijn generatie altijd een wonder zal blijven.

Verleyen schat ik nu rond de vijftig en hij bedoelde daarmee dat de wondere kijkdoos in zijn leven oplichtte toen hij al een tiener was.  Ikzelf, 55 jaar, kan dat gezegde integraal onderschrijven.  Elke dag nog onderga ik de sensatie vanuit mijn stoel in de wereld te kijken; haarscherpe beelden in prachtige kleuren over mijlen vér.  De techniek blijft voor mij gelijk aan de sprookjes van vroeger, waarin het onmogelijke als een evidentie werd voorgeschoteld.

Bij mij is dat gevoel des te sterker omdat ik niets, maar dan ook niets van techniek snap.  Als ik fiets en er loopt een band leeg, ga ik te voet verder.  Een fiets met versnellingen is helemaal niet aan mij besteed.  Ontbied een schrandere middeleeuwer per tijdmachine naar onze situatie en binnen de maand is hij vertrouwder met de electronica dan ik ben.

In de jaren zeventig werkte ik als redacteur bij datzelfde weekblad Knack en was daar de laatste die zich hardnekkig aan zijn ambachtelijke schrijfmachine vastklampte, die waar je nog net met je vingers – twee, in mijn geval – op het klavier hamerde.  Toen op een dag ook dat oudje uit mijn handen werd getrokken en vervangen door een electrische opvolger, ondervond ik na een week van stilletjes hopen op een stroompanne hoeveel aangenamer werken dat was.

Het was slechts de voorbode van wat mij, technologische analfabeet, als omwenteling qua schrijfgerief in het komend decennium te wachten stond.  In het begin van de jaren tachtig werkte ik vanuit Brussel mee aan de Amsterdamse De Volkskrant.  Mijn kroniek ontstond op papier en het resultaat stuurde ik per post naar de Nederlandse hoofdstad.  Als het een beetje tegenzat bleef de copij drie dagen onderweg!  En daar werd toen nog, als met een normaal gebeuren, rekening mee gehouden.  Aangezien een journalist doorgaans op de valreep werkt is het wel vijf keer voorgevallen – ik schrijf nu de volle waarheid – dat ik in Brussel in de wagen sprong om het opstel in Amsterdam in de brievenbus te schuiven, om dan te terugweg van nog eens 200 kilometer aan te vatten.  Toen míjn manier om de opdracht tijdig in te dienen…  Nog geen jaar na die laatste ‘kruisvaart’ had de Fax de wereld veroverd, het systeem waarmee je je Brusselse inspiratie à la minute naar alle windstreken van de planeet kunt doorsluizen …

Het zal 1985 of ’86 geweest zijn dat ik voor het eerst mijn opwachting maakte bij het dagblad De Morgen, waarvan de hoofdredactie in Gent gevestigd was.  Ik zie mij in de grote redactiezaal binnen komen en mijn ogen niet geloven: ik hoorde geen geratel van tikmachines.  Ik zag jongens en meisjes voor een buitenaards scherm gebogen geluidloos in de weer.  Nergens viel copijpapier te bekennen, en de enige mij vertrouwde schrijfmachine stond op een blauwe metalen kast stof te vergaren.

Er werd mij aangeboden de beginselen van de tekstverwerker bij te brengen, maar ik dàcht er niet aan mij aan deze hocus pocus over te leveren.  Ik sleepte er een stoel bij en trok het afgedankte toestel van de kast, met het gevoel weer orde op zaken te stellen.

Toen ik na tien ingespannen minuten met kwaje kop het lint had opgespannen en de slaghamertjes weer in hun voegen gewrongen, toonzette ik mijn klavierpartij: tik-tikketikketik.  In de zaal richtten dertig meisjes en jongens het hoofd op van hun scherm en keken met open mond mijn richting uit.  Een aantal kwam naderbij om van dit fait divers niets te missen.

  • Wat doèt u daar?’, vroeg een brutale buitenland-redactrice.
  • Dat ziet u zelf.  Ik tik!’
  • Ik zou dat eerder archeologie noemen’, zei de meid en zocht hoofdschuddend haar plaats voor de tekstverwerker weer op.

Toen ik met loden zolen weer op die stoel stond om die andere oudstrijder definitief aan de spinnewebben uit te leveren, besefte ik dat verder verzet zinloos was.  Ik moest het computer-tijdperk omhelzen of mij tot commissaris omscholen, want politiekantoren zijn de laatste schuilholen waar specimen Remington en resten Underwood overleven.

Met engelengeduld heeft een groep vrijwilligers, elkaar gestadig aflossend, ondergetekende beetje per beetje, man moederschijf tot floppy, zijn kinderlijke angst voor xywrite en printen leren overwinnen.

Nu zit ik thuis en bestuur vanuit mijn hersenschijf vlekkeloos uitwisbare diskette-invallen en mijn Poolse werkster gaat op de knieën omdat meneer met woorden goochelen kan.

Johan Anthierens

3 juni 1992

Opgedolven en ingetikt door Lucien De Reu en Marc Vermeersch.

Als wij ons niet vergissen zou hij kort na het schrijven van deze tekst een fax aanschaffen. Geen ritten meer naar redacties.
We veranderden niets aan de tekst die vandaag door de spellingcontrole van Word vandaag meerdere woorden rood onderlijnde.

Een tekst van Guido Lauwaert van 31-1-2021 over Johan Anthierens.
Johan Anthierens: Leve mij! – Doorbraak.be

XYWrite was een tekstverwerker in het MS DOS-tijdperk. Hij liet toe om zeer snel tekst te plaatsen zonder stijlkenmerken. Het was de belangrijkste tekstverwerker in de Amerikaanse pers.

Over marc vermeersch

Sedert 2002 werk ik aan een "geschiedenis van de mens". In 2008 verschenen twee boeken over jagers en verzamelaars. in 2012 verscheen het boek van mijn doctoraat. Boek 3 over het ontstaan van landbouw en veeteelt in Zuidwest-Azië verscheen in oktober 2014. De volgende jaren werk ik aan Boek 4 over landbouw en veeteelt in China, Amerika en Nieuw-Guinea.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s