Indiaans-Amerikaans DNA in Polynesië


In een recent onderzoek bleek dat DNA uit Colombia, Zuid-Amerika, verspreid werd in Polynesië. Het is een bijkomend bewijs want wij wisten al lang dat de zoete aardappel, Ipomoea batatas, en de (fles)kalebas een wijde verspreiding hadden in Oceanië vóór de aankomst van de Europeanen Beide planten zijn afkomstig van Amerika. Die planten kunnen enkel door menselijke contacten van Amerika naar Oceanië gebracht zijn.

Schematische kaart met de belangrijke Polynesische eilanden, de heersende winden en zeestromingen. Op de kaart van Amerika

Een derde aanduiding dat er uitwisselingen waren tussen Zuid-Amerika en Polynesië is dat een woord[1] voor zoete aardappel, ‘kumara’ in Zuid-Amerika met kleine wijzigingen verspreid werd in Polynesië. Varianten op ‘kumara’ waren bij o.a. de Boliviaanse Quechua (een volk én een taal in  Ecuador, Peru en Bolivia) ‘kumala’, ‘cumal’ bij de Cañari (Ecuador), khumara, kumar bij de Quechua sprekende Ayacucho (Peru).

Polynesische woord voor zoete aardappel heeft een Amerikaanse oorsprong

Het Polynesische woord voor zoete aardappel: “In Tonga was het woord voor zoete aardappel ‘goomala’. De gelijkenis met het Zuid-Amerikaanse woord, ‘kumara’, waar de zoete aardappel vandaan kwam, is duidelijk.” (…) ”De zoete aardappel kwam uit Zuid-Amerika, het hiervoor gebruikte woord in Polynesië, ‘kumara’, is uit Peru afkomstig. Ze werden er zeker geteeld voor de aankomst van de Europese ontdekkers.” In Polynesië waren regionale varianten voor zoete aardappel ‘kumala’, ‘umala’, ‘uala’, enz.

DNA

Inwoners van vier Polynesische eilanden hebben kleine hoeveelheden DNA geërfd van mensen die ongeveer 800 jaar geleden in Colombia leefden. Het is in deze periode dat Polynesische zeevaarders de Amerikaanse kust bereikten. Uit Nature: Onze analyses suggereren sterk dat er één enkele contactgebeurtenis heeft plaatsgevonden in Oost-Polynesië, vóór de nederzetting van Rapa Nui, tussen Polynesische individuen en een Indiaanse groep die het nauwst verwant is met de inheemse bewoners van het huidige Colombia.”

Het indiaanse DNA komt voor op de eilanden Nuku Hiva in de Noord-Markiezen, Fatu Hiva in de Zuid-Markiezen, Palliser in de Tuamotu Archipel en Mangareva verspreid. Het werd van daaruit ook naar het Paaseiland verspreid. De Tuamotu Archipel was toen een soort hub voor oceaanreizen. Het is dus niet verwonderlijk dat hier de sporen van Amerikaans indiaans DNA gevonden werden. Het geschatte tijdstip van de vermenging van dit DNA met Polynesiisch is 1234 OT ± 90 jaar.

Wie maakte de overtocht?

Het zou zeer verwonderlijk zijn dat de Polynesische ontdekkingsreizigers, die in deze periode het grootste deel van de Stille Oceaan hadden verkend, zelfs het veraf gelegen Hawaï, Amerika niet zouden hadden ontdekt hebben. Er zijn geen Amerikaanse boten of vlotten uit deze periode bekend. Er werden wel bootjes gemaakt voor visvangst aan de Amerikaanse kusten maar er is nooit vastgesteld dat deze verder vaarden dan eilandjes in de nabijheid van de kust. Boten voor lange afstandsvaart zijn onbekend.

Daartegenover staat de duizenden jaren lange ervaring en kennis die de Polynesische zeevaarders hadden verworven. Hun voorouders vertrokken in Noordoost-China meer dan 6000 jaar geleden, tot het jaar 1200 OT. Er is geen enkel equivalente ervaring en kennis in Midden- of Zuid-Amerika. De kans is dus quasi onbestaande dat het initiatief voor varen naar Polynesië van Amerikaanse indianen zou gekomen zijn. Alleen de Polynesiërs hadden, naast hun kennis en ervaring, boten zoals de dubbelwandige kano, waarmee men zo ver kon varen. Er moeten Colombiaanse Indianen, Zenu (Zenu, zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Zen%C3%BA), met hen meegereisd zijn op hun terugweg van Colombia naar Polynesië.

De Amerikaanse Indianen die naar Polynesië meereisden kwamen van Colombia, van de verdwenen Zenu Cultuur. Hier in lichtgroene kleur.

Paaseiland, Rapa Nui

Paaseiland, Rapa Nui, ligt 2100 km van Chili, waar het sedert 1880 deel van uitmaakt. In de 13de eeuw werd het eiland bereikt door Polynesische zeevaarders die het koloniseerden. Zij hadden ook genen die uit Colombia afkomstig waren. Daarnaast was er een tweede Indiaans-Amerikaanse component bij de bewoners van Paaseiland is. Die was afkomstig van na de annexatie van Paaseiland in 1880, en is afkomstig van Chileense indianen.

Dr. Marc Vermeersch – marc.vermeersch@gmail.com


[1] In midden- en Zuid-Amerika waren er meerdere, niet-verwante, woorden in gebruik voor de aardappel. Eén daarvan zou in het Spaans ‘patata’ worden.   

Als je deze blog interessant vond dan is de kans groot dat het de blog over Amerikaans Indiaans DNA in IJsland ook interessant vindt.
Pocahontas in IJsland

Janet M. Wilmshurst, Terry L. Hunt, Carl P. Lipo, and Atholl J. Anderson, High-precision radiocarbon dating shows recent and rapid initial human colonization of East Polynesia, PNAS February 1, 2011, N° 108 (5), p. 1815-1820.

Alexander G. Ioannidis, Javier Blanco-Portillo, Native American gene flow into Polynesia predating Easter Island settlement,  08 July 2020,

Janet M. Wilmshurst, Terry L. Hunt, Carl P. Lipo, and Atholl J. Anderson, High-precision radiocarbon dating shows recent and rapid initial human colonization of East Polynesia, PNAS February 1, 2011, N° 108 (5), p. 1815-1820.

Alexander G. Ioannidis, Javier Blanco-Portillo, Native American gene flow into Polynesia predating Easter Island settlement,  08 July 2020, Nature volume 583, pages572–577.

Abstract The possibility of voyaging contact between prehistoric Polynesian and Native American populations has long intrigued researchers. Proponents have pointed to the existence of New World crops, such as the sweet potato and bottle gourd, in the Polynesian archaeological record, but nowhere else outside the pre-Columbian Americas while critics have argued that these botanical dispersals need not have been human mediated. The Norwegian explorer Thor Heyerdahl controversially suggested that prehistoric South American populations had an important role in the settlement of east Polynesia and particularly of Easter Island (Rapa Nui). Several limited molecular genetic studies have reached opposing conclusions, and the possibility continues to be as hotly contested today as it was when first suggested8Here we analyse genome-wide variation in individuals from islands across Polynesia for signs of Native American admixture, analysing 807 individuals from 17 island populations and 15 Pacific coast Native American groups. We find conclusive evidence for prehistoric contact of Polynesian individuals with Native American individuals (around AD 1200) contemporaneous with the settlement of remote Oceania. Our analyses suggest strongly that a single contact event occurred in eastern Polynesia, before the settlement of Rapa Nui, between Polynesian individuals and a Native American group most closely related to the indigenous inhabitants of present-day Colombia.
In het Nederlands vertaalde abstract
De mogelijkheid van contact via reizen tussen prehistorische Polynesische en Indiaanse bevolkingsgroepen heeft onderzoekers lang geïntrigeerd. Voorstanders hebben gewezen op het bestaan van gewassen uit de Nieuwe Wereld, zoals de zoete aardappel en de flespompoen (=fleskalebas, MV), in de Polynesische archeologische gegevens, maar nergens anders buiten pre-Columbiaanse Amerika, terwijl critici hebben betoogd dat deze botanische verspreiding niet door de mens hoeft te zijn veroorzaakt. De Noorse ontdekkingsreiziger Thor Heyerdahl heeft op controversiële wijze gesuggereerd dat prehistorische Zuid-Amerikaanse bevolkingsgroepen een belangrijke rol hebben gespeeld bij de vestiging van Oost-Polynesië en in het bijzonder van Paaseiland (Rapa Nui). Verscheidene beperkte moleculair-genetische studies hebben tot tegengestelde conclusies geleid, en de mogelijkheid wordt nog steeds even fel betwist als toen zij voor het eerst werd geopperd. Hier analyseren we de genoom-brede variatie bij individuen van eilanden in heel Polynesië op tekenen van inheemse Amerikaanse vermenging. We analyseerden 807 individuen van 17 eilandpopulaties en 15 inheemse Amerikaanse groepen aan de kust van de Stille Oceaan. We vinden voldoende bewijs voor prehistorisch contact van Polynesische individuen met Indiaans-Amerikaanse individuen (rond 1200 na Chr.), gelijktijdig met de vestiging van afgelegen Oceanië. Onze analyses wijzen er sterk op dat er één enkel contact heeft plaatsgevonden in Oost-Polynesië, vóór de vestiging van Rapa Nui, tussen Polynesische individuen en een Indiaanse groep die het nauwst verwant is met de inheemse bewoners van het huidige Colombia.





Over marc vermeersch

Sedert 2002 werk ik aan een "geschiedenis van de mens". In 2008 verschenen twee boeken over jagers en verzamelaars. in 2012 verscheen het boek van mijn doctoraat. Boek 3 over het ontstaan van landbouw en veeteelt in Zuidwest-Azië verscheen in oktober 2014. De volgende jaren werk ik aan Boek 4 over landbouw en veeteelt in China, Amerika en Nieuw-Guinea.
Dit bericht werd geplaatst in Amerika, DNA, Indianen en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s